9 Haziran 2012 Cumartesi

Dondo

Bugün benim minik kuzum SBS'ye girdi. Belli etmemeye çalışsam da ben ondan kat kat daha heyecanlıydım. Sınava yollarken ağladım, sınavdan çıkınca ağladım. Benim bu durumum ne olacak inanın hiç bilmiyorum. O minik bedenimin içinde belli etmesem de kocaman bir anne saklıyorum sanki. Annelik gibi de değil aslında, garip bir his bu, duygularımı çok yoğun yaşıyorum. İçimde saklamaya çalışıyorum ama pek başarabildiğimi söyleyemem. Yüreğime dokunan herhangi bir şey olsun hemen şıpır şıpır damlıyor yaşlar gözlerimden.
Neyse, sınav geride kaldı, nihayet tatlışkom bu uzun stresli maratonu geride bıraktı ve o da tatile ve rahatlığa kocaman bir merhaba dedi. 
Üzerimizden attığımız o koca yükün verdiği hafiflikle kendimizi Mado'ya ışınladık. Şöyle bir güzel dondurma keyfi yaptık abla kardeş. Ben Mado'nun dondurmasını hep çok sevmişimdir ama bir dondurması var ki Tutti Furitti adıyla kuplara, külahlara konulan... İşte ben o dondurmanın hastasıyım.


Her çocuk dondurma sever aslında ama ben eminim ki tüm çocuklardan bir tık daha fazla seviyordum. Havaların ısınmasını dört gözle beklerdim, hatta hatta kışın bile dondurma yemek isterdim. Bu bahsettiğim dönem dört beş yaşlarına tekabül ediyor. İşte o zamanlar babaannemlerin oturduğu caddede bir dondurmacı vardı, adını sanını hiç hatırlamıyorum. Ailenin üyeleri oradan kornetlerle top top dondurma alırken benim payıma da uyduruk helva külaha bir top hatta bir topun yarısı kadar dondurma düşerdi ama ben henüz bu kandırmacanın farkında olmadığım için nasıl mutlu olurdum, nasıl tadını çıkarırdım o dondurmanın size anlatamam. Havalar iyice güzelleşince her gün soluğu bu dondurmacıda alırdık annem ve babamla. Boyumun yetmediği dondurma kaplarına kafamı iyice uzatarak, yeşilden derdim her seferinde. Yeşil, sanırım kiviliydi ama hiç bir önemi yoktu benim için neli olduğunun, onun adı yeşil dondurmaydı....
Şimdi bu hikayeyi niye mi anlattım, çünkü ben her tutti furittili dondurma yediğimde işte o çocukluk günlerime geri dönüyorum. Ağzıma aldığım her kaşıkta, gözlerimi kapatıp o yeşil dondurmanın tadını hatırlayıp, işte çocukluğuma gittim diyorum. 


Bugün yine alışkanlığımı bozmadan en çok tutti furittiliden istedim ve gözlerimi kapatıp yine gittim o günlere. Mado'nun hiç hoşlanmadığım personeline rağmen hiç vazgeçemiyorum bu tattan...

8 yorum:

  1. benim de kardeşim sınava girdi bugün. beklemek daha kötü değil mi?

    dondurma sevilmez mi hiç :) ben de sınav çıkışı kardeşimi dondurmacıya götürdüm bak aynı şeyleri yapmışız :) biz külahta yedik yalnız :)

    Allah'a şükür kurtuldular sınavdan ama çok yıprandılar, bugün içim acıdı benim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet beklemek daha stresli :)
      hoş tesadüf :)

      Sil
  2. umarım çok güzeldir sınavı. stres yapıyor insan ister istemez.
    dondurma nefis :)

    YanıtlaSil
  3. ne güzel bir yazı bu.
    kardeşine tebrikler oh kurtulmuş.
    hayırlı olsun sonucu.
    :)
    çocukluğun dondurma ne güzel nostalcik ruh.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok teşekkür ediyoruuuz :)
      vallahi çok nostaljik :)

      Sil
  4. Geçmiş olsuuuun:) Benim de oğlum girdi. Bütün test kitapları çöpe artık:) Bir daha ki sınav 4 yıl sonra.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. teşekkür ederiiiz, ooh iyi yapmışsınız :)

      Sil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...