30 Eylül 2012 Pazar

Adım Adım


O kadar kelime var ki bana dair dilimin ucunda ama hep erteliyorum onları birleştirip süslemeyi.
Hepsi tek tek, ayrı ayrı birer yazıya dönüşmeyi beklerken şimdi hepsini bir yerde birleştirip biraz içimi dökesim var.
Mutlu muyum? Sanırım son bir yıl içinde hiç olmadığım kadar çok. 
Peki ya endişeler? Onlar da hiç peşimi bırakmıyor.
Yıllar önce İstanbul'a ilk gittiğimde "istanbulunuz batsın!" nidaları atan ben, şimdi bu şehre gitmek için can atıyorum ve yine o aynı İstanbul, şu an hayallerimin baş kahramanı. 
Hayat işte, belli olmuyor insanın bugünü yarını.
İstanbul'a son ayak basışımdan bir fotoğraf. Ceplerimde hayallerim, adımlarımda bir heyecan, yüreğimde kocaman bir sevgi; ona, aileme ve tüm iyilere...
En çok tatil yapan okul unvanına sahip okulum yarın açılıyor. Leyleği havada görmüş olsa da tatile doyamayan bir ben var hala. 
Okulun ilk günlerini hatta okul açılmadan önceki pazarları hiç sevmesem de son kez yaşıyor olacağım bu duyguyu. Son sınıfa gelmiş koskoca bir kızım artık. Bu nedenle bu nefret duygusuna bile sımsıkı sarılasım var.
Önümde de, bu son yıl psikolojisinin verdiği kuvvetli adımlarımı bekleyen zorlu bir süreç.
Yarın sabah her şeyin güzel, çok güzel olması dilekleriyle çıkacağım yola, rüzgarın değerek sızlattığı dirseğimdeki yaramı hissedip gülümseyeceğim. Hayallerimin, hayallerimizin gerçekleşeceğine olan inancım hep yanı başımda büyük bir kararlılıkla atacağım adımlarımı mutluluğa...

1 yorum:

  1. Adımın hangisine doğru ona mı, hayallerine mi yoksa belirsizliklere mi??

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...