23 Ocak 2014 Perşembe

Cheers!


Bu akşam, öylesine oturup televizyon izleyecektik aslında. Ya da havadan sudan konuşacaktık. Sonra, hadi bir şarap açalım dedi. Tamam dedik. Işıkları da söndürelim, mum yakalım. Peki, olur. Mumları ufaklık seçti. Ben şu fotoğrafı çekmekle uğraşırken, anı yaşamak yerine, anın güzelliğini böyle şeylerle öldürmeme sitem ettiler yine. Kabul ettim, haklıydılar. 
Fotoğrafı çekince kadehleri tokuşturduk, ufaklık suyuyla katıldı bize. Bir şey kutlamıyorduk aslında. Kutlayacağımız bir şey yoktu. Ya da aslında kutlanacak çok şey vardı...
Ne de güzel şey aile olmak. Birbirimizi hiçbir karşılık beklemeden sevmek, hiç kimsenin yerini tutmamak. Hep en özel, hep en değerli olmak. Sevgilinin ya da en yakın arkadaşın bile veremeyeceği kadar çok huzur ve güven vermesi. El ele tutuşup dans etmek, en doğal halimizle objektife poz verip, kahkahalarla gülmek. Gerçek mutluluğu hissetmek!
Bu akşam kız kardeşlerimle birlikte belki de güzel ailemize kaldırdık kadehleri. Tüm sıkıntımı, mutsuzluğumu alıp götüren canım aileme...

4 yorum:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...